قهر و آشتي1

رسم بعضي از زنها اينکه که وقتى از دست‏شوهراشون ناراحت‏ مي شن قهر ميکنند،صورتشون  در هم کشيده ميشه و ديگه حرف نميزنندو يادر گوشه‏اى مي شينند و دست‏به هيچ کارى نمى‏زنند.غذا نمى‏خورند، بچه‏ها را ميزنند،يواش يواش غرولند ميکنند.به عقيده اونها قهر و دعوا بهترين وسيله‏اى که ميتونن به اون متوسل بشن و از شوهر انتقام بگيرند،ولي برنامه‏مذکور نه تنها شوهر رو تنبيه نميکنه بلکه ممکنه که عواقب بسيار بدى رو هم در برداشته باشه،زيرا ممکنه ‏شوهرت نيز مقابله به مثل بکنه و قهرکنه،در اينصورت تا چند روز بايد با حالت ناراحتى زندگى کنيد،تو غر بزنى او غر بزنه،تو اوقات تلخى کنى او اوقات تلخى کنه،تو حرف نزنى‏او حرف نزنه،تا بالاخره خسته شيد و به وساطت‏يکى از خويشان يادوستان يا با يک بهانه ديگر با هم آشتى کنيد،اما اين آخرين قهر و دعواى‏شما نيست‏بلکه طولى نميکشه که باز از دست‏شوهرت ناراحت ميشى وقهر و دعوا شروع ميشه يعنى يک عمر رو بايد با حالت قهر و دعوا و کينه‏و کدورت زندگى کنيد،اينطوري هم خودتون رو بدبخت مي کنيد هم‏فرزنهاي بيگناهتون رو به بدبختى و سيه روزى ميندازيد.

ممکنه ‏شوهرت در مقابل قهرهاى تو عکس العمل شديدترى‏نشان بده و کار به ناسزاگوئى و کتک کارى برسه.اونوقت تو ناچار ميشى به عنوان‏قهر به خانه پدرت برى و شکايت اون رو پيش اونا ببرى.و با دخالت اونااختلافات شما شديدتر و عميق‏تر بشه،ممکنه ‏شوهرت از اين قهر و دعواهاى متوالى بستوه بياد و جدايى را بر اين زندگى کثيف ترجيح بده.

در اينصورت هم شوهرت رو بدبخت کردى هم خودت رو ولي به طورحتم تو بيشتر از اون ضرر ميکني ،شايد ناچار بشى تا آخر عمر تنهابمونى يا سر بار پدر و مادرت بشى.حتما بعدا پشيمان خواهى شد ولي اونوقت ديگه ‏پشيمانى سودى نداره.

«زنى ميگفت:با جوانى ازدواج کردم اما زندگى ما ديرى نپاييد.نه‏من از رموز شوهردارى اطلاع داشتم،نه او راه و رسم زندارى راميدونست،دائما با هم کشمکش داشتيم،يک هفته من قهر ميکردم و هفته بعداو،فقط جمعه‏ها با پا در ميانى بستگان با هم آشتى ميکرديم،اين قهر وآشتى‏ها سبب دلسرد شدن شوهرم شد،و به تدريج‏به فکر پيدا کردن همسرديگه اى افتاد،من هم به علت کمى سن اهميتى به طلاق نميدادم و حاضر به‏تجديد نظر در رفتارم نبودم،از هم جدا شديم،اطاقى براى خودم اجاره‏کردم و به تنهايى زندگى ميکردم،خيلى زود متوجه خطرات شدم،اغلب‏کسانى که با هم آشنا ميشديم در صدد اغفالم بودند،تصميم گرفتم با شوهرم‏آشتى کنم،به خانه‏اش رفتم.اونجا با خانمى روبرو شدم که خود را همسراو معرفى کرد،با چشم گريان به اطاقم بازگشتم‏» اطلاعات 8 آذر ماه 1350.

«زن جوان 22 ساله‏اى که با وجود يک فرزند طلاق گرفته و به‏منزل پدرش رفته بود شب عروسى خواهرش دست‏بخودکشى زد». اطلاعات 17 اسفند ماه 1348.

بنابراين قهر و دعوا نه تنها درديرو دوا نميکنه بلکه ممکنه که صدها گرفتارى و دردسر هم بوجود بياره.

خانم محترم،از قهر و دعوا جدا اجتناب کن،اگه از شوهرت‏عقده‏اى داشتى کمي صبر کن تا حواست جمع بشه،اونوقت با نرمى وملايمت موضوع ناراحتى خودت روبا شوهرت در ميان بذار،مثلا با زبان‏خوش نه به عنوان اعتراض بگو:تو در فلان مجلس به من توهين کردى، يافلان حرف را به من زدى،يا به فلان پيشنهاد من عمل نکردى،آيا سزاواراست نسبت‏به من اينقدر کم لطف باشى؟با اين قبيل حرفها هم عقده‏ات‏حل ميشود يا به اصطلاح خالي ميشي،هم شوهرت تنبيه ميشه. و به طور حتم در صدد تلافى‏بر مياد.ترو يک خانم با وفا و خوش اخلاق و اهل زندگى مى‏شناسه وهمين احساس در اخلاق و رفتارش آثار خوبى مي ذاره.

گناه قهر با شوهر: رسول خدا(ص) فرمود: هر زني که از شوهرش قهر کند در حاليکه خودش مقصر باشد در روز قيامت با فرعون و قارون و هامان در پايين ترين جاي جهنم خواهد بود مگر اينکه توبه کرده و نزد شوهرش باز گردد